Leestijd: 10 minuten
Print Friendly, PDF & Email

Luister hier naar het verhaal:

Geschreven door Elma Vriezekolk

Of lees het hier zelf:

Lieve opa en oma, hier een brief van mij. Ik vind het maar een rare tijd. De opa en oma van Jurre, iemand uit mijn klas, komen gewoon bij hem op visite. Ze kletsen dan in de tuin en lachen heel hard. Waarom mag ik niet bij jullie komen? Of jullie bij ons?”

Ik heb nog nooit een brief aan opa en oma geschreven. Ik heb eigenlijk nog helemaal nooit een brief geschreven. Grappig, vroeger deden mensen dat altijd, maar dat is toch heel onhandig? Als je dan een foutje maakt, moet je opnieuw beginnen. Dat zie je weleens in een oude film. Dan maken ze zo’n propje van een brief, die gooien ze dan in de prullenbak, en dan beginnen ze met een nieuw velletje.

En het duurt superlang voordat iemand hem kan lezen. Dan moet je hem in een brievenbus gooien, iemand anders haalt ‘m er dan weer uit en daarna brengen ze hem naar opa en oma. En er moet een postzegel op, dus het kost ook nog geld. E-mail is echt tien keer handiger. Maar ik heb nu wel veel tijd, dus ik ga toch proberen de brief te schrijven. 

“Zal ik jullie vertellen wat ik afgelopen week allemaal heb gedaan? ‘s Ochtends ga ik altijd met papa of mama aan het schoolwerk zitten, want mijn juffrouw heeft een schema gemaakt, dus dan weten papa en mama wat ik moet doen. Al snappen ze het niet altijd. Dan kunnen ze een mailtje aan de juffrouw sturen, zodat zij het kan uitleggen. Ik merk wel dat papa en mama het soms verkeerd uitleggen. Bijvoorbeeld bij rekenen, dan willen ze me uitleggen hoe staartdelingen werken. Nou, dat heb ik echt nog nooit op school gehad. En eerlijk gezegd heb ik er niet zo’n zin in om het ook zo te leren, want als ik straks weer gewoon naar school ga, hoef ik dat ook niet te kunnen.

En ze zeggen steeds dat ze vroeger alle tafels uit hun hoofd konden en dat ze het goed zouden vinden als ik die ook uit mijn hoofd ken. Hebben jullie dat vroeger ook op school geleerd? Grappig, we hebben het eigenlijk nooit met elkaar over jullie school van vroeger gepraat. Dan zou ik wel een keertje willen horen.”

Wat zouden opa en oma nog meer willen lezen? Ik twijfel, maar ik zou natuurlijk kunnen zeggen waarom ik opa en oma lief vind. Dus ik ga verder.

“Weet je wat zo leuk is aan jou, oma, dat jij altijd van die natte kussen geeft. Normaal hou ik daar niet zo van, maar nu mis ik ze heel erg. En jij, opa, geeft mij altijd een kieteldood! En je kunt zo lekker mopperen als je iets op televisie ziet wat je stom vindt. Ook dat mis ik nu!”

Ik weet in ieder geval dat je een brief altijd afsluit met ‘Liefs Anne’ of ‘Kusjes, Anne’, dus dat schrijf ik nog snel even op, zodat hij af is. Maar ik ga de brief niet echt opsturen, want ik voelt me net als de mensen in de film. Het liefst zou ik er nu een propje van maken en dat in de prullenbak gooien, maar dat doet ik straks wel. Eerst even lekker verder met mijn vlogje maken voor Lot.

Als ik na anderhalf uur terug kom op mijn kamer is de brief weg. Hè, hoe kan dat nou? Ik weet zeker dat ik hem op mijn bureau heb laten liggen … hij kan toch niet zomaar verdwenen zijn? Ik word gek. Whaahhh, Max zeker weer. “Max,” roep ik, “heb jij mijn brief gezien?” Max weet van niks. Nou ja, ik begrijp er niks van. Dan hoor ik beneden de deur dichtslaan. Mama komt thuis, ze ging even een rondje wandelen. Ze zal toch niet … Oh nee! Ik krijg een raar voorgevoel. Mama ging een rondje wandelen en is daarvoor op mijn kamer geweest om de was op te ruimen …

“Mam,” stamel ik, “weet jij misschien waar mijn brief is gebleven die op mijn bureau lag?”
“O ja, schat, die heb ik meteen even voor je op de post gedaan. Opa en oma zullen er vast heel erg blij mee zijn!” O nee, dit is heel erg. Opa en oma mogen die brief echt niet lezen. Dat van die natte kussen en dat gemopper, dat vinden ze vast niet leuk.

‘s Avonds ga ik met een raar gevoel slapen. Hoe zullen opa en oma op mijn brief gaan reageren? Zodra ik de volgende dag wakker word moet ik meteen weer aan de brief denken. Vandaag wordt hij waarschijnlijk bezorgd, geen idee hoe ze gaan reageren. Ineens bedenk ik me dat ik ooit op zolder een keer een kist heb zien staan, waarin allemaal oude brieven van vroeger liggen van papa en mama. Ze vinden het vast niet erg als ik die ga lezen, gewoon om te leren hoe je een goede brief moet schrijven … ahum.

Ik moet flink graven op zolder, want er staan allerlei oude dozen, maar achterin zie ik de bruine kist staan. Met flink wat stof erop. Zodra ik de kist opendoe, zie ik inderdaad allemaal enveloppen met de namen van papa en mama erop. Op sommige enveloppen staat op de achterkant ook de naam van papa of mama, als afzender. Dan zijn dit dus brieven die ze aan elkaar hebben geschreven! Misschien wel liefdesbrieven? Nu voelt het toch wel een beetje alsof ik iets ga doen wat niet helemaal de bedoeling is.

“Wat doe je daar op zolder, Anne?” roept mama. ‘Euh … ik zoek mijn oude tijdschriften voor de vlogjes met Lot”, zeg ik. “Maar ik heb ze geloof ik al gevonden, je hoeft niet te komen helpen. hoor.” Ik open snel een van de brieven en lees:

“Lieve Marjet,

Ik zag je vorige week weer op het feestje bij de heer Van Tangeren. Wat had je een prachtige jurk aan …

( … )
( … )

Wat zou ik het leuk vinden om je weer eens te zien.

Veel liefs,

Freek”

Snel doe ik de brief terug in de envelop. Wat heb ik gedaan? Als mama hier achterkomt … Ik wist niet dat papa zo romantisch kon zijn, dit moet ik straks aan Lot vertellen. Zouden haar ouders ook brieven aan elkaar hebben geschreven?

“Anne,” roept mama, “kom je naar beneden? Volgens mij is hier iemand die jou wil spreken.” Wie zou het zijn? Lot waarschijnlijk. Ik ren naar beneden. Als ik bijna beneden ben, hoor ik mama met oma praten. O nee! Wat ga ik zeggen? Oké, rustig ademhalen, je kunt het. Ik praat mezelf moed in.

Ineens zie ik dat oma al wandelend aan het videobellen is. “Hoi Anne,” zegt oma, “ik dacht dat het voor mij ook wel goed zou zijn om eens een keer iets nieuws te leren. Jíj hebt geleerd hoe je een brief moet schrijven en ik wil wel leren vloggen. Hoe vind je dat ik het tot nu toe doe?” Ik zucht opgelucht. Ze is blijkbaar niet boos, gelukkig maar.

“Heel goed, oma”, grinnik ik. “Je moet alleen je camera een beetje draaien, want je staat nu op de kop.” Oma moet heel hard lachen. “Ja, ik snapte er al helemaal niks van. En opa zei dat ik te oud was om nieuwe dingen te leren. Je snapt dat ik het toen zéker wilde leren.” “Wat vond je van mijn brief?” vraag ik aarzelend.

“Haha”, zegt oma. “We moesten allebei wel heel hard lachen om die natte zoenen en dat gemopper. Weet je Anne, als je ouder wordt, dan leer je jezelf steeds beter kennen, dus we zijn niet geschrokken, hoor. Was je daar bang voor?” “Nee hoor, helemaal niet! Waarom zou ik?”

Mama geeft me een knipoog, terwijl ik nog even verder met oma beeldbel en haar tips geef over hoe ze de camera zo kan houden dat haar onderkin niet de hele tijd in beeld is. Gelukkig, opa en oma zijn niet boos. En eigenlijk is het dus wel heel goed dat ze de brief hebben ontvangen, want daardoor is oma nu gaan vloggen.