Leestijd: 10 minuten
Print Friendly, PDF & Email

Geschreven door Elma Vriezekolk

Ik zit op mijn kamer en verveel me. Lot kan vandaag niet afspreken en het regent buiten. Ik ben ook wel een beetje klaar met gamen. Wat zal ik gaan doen?

Ik kijk even in m’n agenda, misschien ga ik deze week wel leuke dingen doen, eens even kijken.

Oh, help! Ik zie ineens dat ik over anderhalve week een spreekbeurt heb. Oh nee, niet ook dat nog! Dan maar lekker Instagram afstruinen, ik heb nu echt geen zin om hierover na te denken.

Tijdens het eten zit ik een beetje voor me uit te staren. 

“Gaat het Anne?” vraagt papa.

“Ja hoor”, zeg ik, “Ik verveel me alleen enorm vandaag. Echt niks te doen.”

“Misschien kun je me straks anders even helpen met de zolder opruimen? Er liggen ook allemaal spullen van jou die misschien wel weg kunnen. Ruimt lekker op”, zegt papa.

“Euhhh, nee hoor, zo erg is het nu ook weer niet om me te vervelen. Ik verzin wel iets.”

Ik ga dus echt die zolder niet op, met al die spinnen en muffe dozen.

“Ik ga denk ik beginnen aan mijn spreekbeurt. Die is over anderhalve week.”

“Nou, dan mag je inderdaad wel beginnen”, zegt mama, “Dat is niet eens zo heel lang meer.”

Mama wil altijd zo op tijd beginnen met dingen. Ik lijk wat dat betreft echt veel meer op papa. Komt toch altijd wel goed, ook als ik eigenlijk te laat begin. Nou ja, meestal dan.

En nu komt het lastige deel: waar ga ik mijn spreekbeurt over houden? Waar weet ik zelf weinig van? Niet weer over corona, daar zijn we nu echt wel mee doodgegooid. Jacqueline heeft haar spreekbeurt er al over gehouden. Jesse vertelde over aerosolen. Supervies, dat zijn druppeltjes die bijvoorbeeld uit je mond of neus komen, waarmee je andere mensen kunt besmetten. Getver! Ik zie nu de hele tijd voor me dat er van die druppeltjes bij mensen uitvliegen.

Ineens weet ik het. Ik ga mijn spreekbeurt houden over iets dat een einde kan brengen aan die stomme corona. Op het journaal hebben ze het steeds over vaccinaties en dat die er misschien binnenkort wel zijn en dat we dan eindelijk uit de crisis kunnen komen.

Ik weet daar eigenlijk heel weinig over, terwijl mama al wel heeft verteld dat we als kind al meer vaccinaties hebben gehad tegen mazelen, de bof, tetanus enzo. Gekke ziektes die gelukkig niet vaak meer voorkomen. En dat komt dus door die vaccinaties.

Nu ik weet welk onderwerp ik ga kiezen, kan ik aan de slag. Lekker, weer iets te doen!

“En, ben je er al uit?” Mama steekt haar hoofd om de deur.

“Ja, ik weet welke onderwerp ik ga kiezen. Nu kan ik mooi verder.”

“Vertel eens.” Mama wil graag horen waar ik mijn spreekbeurt over ga houden. Stiekem vindt ze het zelf wel leuk om eraan mee te werken volgens mij.

“Ik ga mijn spreekbeurt houden over vaccinaties. Ik hou van oplossingen en niet van problemen. We kunnen het wel de hele dag hebben over hoe vervelend corona is en hoeveel besmettingen erbij zijn gekomen en zo, maar ik wil het hebben over de oplossing: vaccineren!” zeg ik vol overtuiging.

Mama kijkt me aan. “Wat een prachtig betoog!” zegt ze. “Ik zou als meester je nu al een dikke voldoende geven voor deze positieve instelling Anne!”

Nou, zo gemakkelijk zal dat helaas niet gaan, maar toch fijn dat mama enthousiast is.

“Ok, waar zullen we beginnen?” gaat ze verder.

“Ho ho, mam”, zeg ik, “Ik snap je enthousiasme, maar ik wil toch graag eerst zelf beginnen. Juist de indeling gaan maken vind ik een van de leukste dingen.”

Mama’s wangen worden een beetje rood. “Oh, stom van me Anne, sorry, ik vind dit altijd gewoon té leuk om te doen.” Ze geeft me een kus op m’n voorhoofd en verdwijnt weer naar beneden. “Veel plezier en als je hulp nodig hebt, weet je me te vinden hè?” gilt ze nog na vanaf de trap.

Na een uurtje zweten ben ik al best wel ver met de indeling. Als dat eenmaal staat, volgt de rest vanzelf. Gewoon Wikipedia afstruinen of filmpjes op YouTube bekijken, alles is wel te vinden. Ik ben nu eigenlijk best moe, ik ga even op m’n bed liggen.

Anne valt snel in slaap, ze is moe geworden van al dat harde werken. In haar droom houdt ze haar presentatie in de klas en niet lang daarna komen er allemaal vaccinaties in ons land en kan iedereen gevaccineerd worden. Het was nog nooit zo leuk om geprikt te worden. Lange rijen voor de bibliotheken, ziekenhuis, huisartsenposten, cafés, scholen. Overal kun je geprikt worden. Mensen kruipen zelfs voor in de rij. Vaccineren was niet eerder zo leuk… En de mensen die naar buiten lopen beginnen elkaar te knuffelen: iets dat ze al zo lang niet meer hebben kunnen doen. Ze huilen, vallen elkaar in de armen. Zelfs vreemden knuffelen elkaar, de wereld is mooier dan ooit. Anne staat natuurlijk ook in de rij, samen met haar ouders, vrienden en buren. Zodra ze bijna aan de beurt is, ziet ze meester Patrick die ook gevaccineerd gaat worden met z’n gezin. Ze zwaait uitbundig naar hem.

De verpleegster loopt naar meester Patrick toe, praat even vriendelijk met hem en zet de naald in zijn arm en dan…..iehhhhhhh Anne begint heel hard te gillen. De meester loopt helemaal leeg, als een ballon. En om zich heen ziet ze allemaal mensen leeglopen. Er gaat iets gruwelijk mis! Anne wordt helemaal bezweet en hijgend wakker.

“Anne, wat is er?” vraagt mama, “Je bent helemaal bezweet en je was aan het gillen!”

“Oh, mama, het was zo’n erge droom! Iedereen die gevaccineerd werd, liep helemaal leeg als een ballon. Het was afschuwelijk. En meester Patrick…”

Ik realiseer me ineens dat het niet echt is, maar het voelt nog steeds alsof ik er net bij was.

“Och liefje, kom hier, gooi anders even een lekkere plens water in je gezicht, dan ben je weer terug in het echte leven. Hier lopen geen mensen leeg hoor”, lacht mama.

Hoe langer ik wakker ben, hoe meer ik me besef hoe grappig de droom eigenlijk was. Ben ik stiekem toch wel een beetje bang voor de vaccinatie denk ik.

De week na de gekke droom werk ik hard aan mijn spreekbeurt en ik ben reuze tevreden kan ik je vertellen. De avond voor de spreekbeurt oefen ik altijd nog even voor mijn ouders.

“Ik ga mijn spreekbeurt houden over vaccinaties. Ik hou van oplossingen en niet van problemen. We kunnen het wel de hele dag hebben over hoe vervelend corona is en hoeveel besmettingen erbij zijn gekomen en zo, maar ik wil het hebben over de oplossing: vaccineren!

Wat is vaccineren eigenlijk? Hoe wordt een vaccin gemaakt? Waarom is het belangrijk dat we dit doen en waar helpt het tegen? …..

………….en tot slot: als jij straks het vaccin tegen corona mag krijgen: ga je dat dan doen?”

Met die slotvraag beeïndig ik mijn spreekbeurt.

“Tja”, zegt papa, “Wat een goeie vraag op het eind. Dat vind ik eigenlijk best lastig om te beoordelen. Ik moet je eerlijk zeggen dat ik het ook wel spannend vind dat er iets in een jaar ontwikkeld wordt, waar ze normaal gesproken veel langer over doen. Maar corona krijgen kan natuurlijk ook heel verkeerd uitpakken.”

“Ik twijfel niet hoor”, roept mama, “Zet die spuit er maar in! Als ik dan tenminste niet leegloop”, grinnikt ze. Mama en ik moeten hard lachen, papa snapt er niks van.

Max steekt zijn vinger op. “Moeten kinderen eigenlijk ook een prik?”

Heel eerlijk, weet ik daar het antwoord niet op. Daar heb ik nog niks over gelezen.

“Goeie vraag Max! Ik ga vanavond even googlen of ik daar een antwoord op kan vinden, want de kans is natuurlijk groot dat ik die vraag morgen ook krijg.”

Ik ga met een gerust gevoel slapen. Die spreekbeurt, dat komt wel goed morgen.

En meester Patrick zag er nog prima uit nadat ik vorige week die gekke droom had gehad.

Credits illustraties: Designed by Freepik & PublicDomainVectors