Leestijd: 11 minuten
Print Friendly, PDF & Email

Geschreven door Elma Vriezekolk

Mama zit de hele tijd te appen. Wat is er toch aan de hand? Ik weet het niet, maar het zal wel weer voor haar werk zijn.

“Max, schiet je een beetje op?” vraagt mama. “Over tien minuten moeten we in de auto zitten.”

Oh ja. Ik ren naar boven om mijn voetbalkleren aan te trekken. Vrijdagavond lekker trainen en morgen weer een wedstrijd spelen. Ondanks al die gekke coronamaatregelen gaat dit gelukkig wel door. Toen ik eerder dit jaar ook niet meer mocht voetballen werd ik daar wel een beetje chagrijnig van.

Zodra we bij de voetbalclub aankomen buigt m’n moeder naar voren om me een kus te geven.

“Wat is er?” vraag ik, “Waarom loop je niet mee?”

“Oh Max”, zucht mama, “Ik ben het je geloof ik helemaal vergeten te zeggen. Ouders mogen niet meer langs de kant staan bij sportwedstrijden. Jij mag gelukkig nog wel voetballen, maar ik mag je alleen maar afzetten en dan straks weer komen ophalen. Corona hè?”

Mmm, niet echt leuk dit. Ik vind het altijd wel een gezellig momentje zo met m’n moeder of vader naar de voetbal toe. Een vrijdagavond moment, waarna het weekend is.

Tijdens de training ben ik het weer helemaal vergeten en zijn we lekker aan het voetballen. De trainer is weer lekker op stoom, zoals altijd.

“Rennen Max, niet zo dromen!”

Ik trek een sprintje en schiet de bal vanaf de zijkant prachtig in de kruising. Zo, die zit!

Na nog een paar lekkere acties zit de training erop. Bidon en jas mee en naar huis.

Mama staat al met de auto te wachten, ze heeft ondertussen boodschappen gedaan, zegt ze.

“Hoe ging de training, heb je lekker gespeeld?” vraagt mama.

“Nou en of”, begin ik, “Ik denk dat ik wel een van de betere spelers was vanavond.”

Thuis spring ik onder de douche en kruipen we lekker met z’n viertjes op de bank en gaan we film kijken.

De volgende ochtend moet ik alweer op tijd op en kleren aan voor de wedstrijd van vandaag.

“Wie van jullie gaat er mee vandaag?” vraagt hij tijdens het ontbijt. “Of kunnen jullie weer eens een keertje allebei mee?”

Papa en mama kijken elkaar aan, ze kijken een beetje verdrietig.

“Ik denk dat je het alweer vergeten bent Max”, zegt mama, “Maar ouders mogen niet meer mee naar wedstrijden, weet je nog?”

Oh, ja, dat was ik inderdaad vergeten.

In de auto ben ik alweer volop bezig met de wedstrijd. “Ik ga vandaag echt proberen om een mooie assist te maken, want de trainer zegt dat dat misschien nog wel belangrijker is dan zelf scoren.”

Mama kijkt me trots aan. “Als je maar lekker geniet schat, dat vind ik het allerbelangrijkst.”

Tijdens de wedstrijd gaat het best lekker. Alfons staat rechtsbuiten en ik op links. We zijn goed op elkaar ingespeeld vandaag. We tikken de bal naar elkaar toe, passeren de tegenstander alsof het niks is, Alfons geeft de bal voor en daarna kan ik hem er zo inschieten. “Goal!” roept de trainer. En dan … dan is het helemaal stil.

Ik kijk naar de zijkant: helemaal geen geluid. Nu merk ik pas hoe stil het is als mijn ouders niet langs de kant staan. En dan vooral mama, want die maakt het meeste lawaai. Dit is gek! Ik weet dat ik het soms ook wel irritant vond als m’n moeder iets riep als ‘Kom op Max, wakker worden!’, maar als ik scoorde of een mooie bal gaf, dan hoorde ik ook vaak applaus vanaf de kant. Mijn moeder is eigenlijk altijd wel trots, ook als ik niet zo lekker heb gespeeld.

Na de wedstrijd pakt ik mijn jas en bidon en loopt ik weer naar de auto.

“Heb je het fijn gehad?” vraagt z’n moeder.

Ik blijf een beetje stil.

“Ik vind het echt heel jammer dat ik niet meer kan kijken, ik geniet er altijd zo van als ik je zie spelen.” Mama kijkt me aan met een lieve blik.

Nu barst ik in huilen uit. Mama schrikt er wel een beetje van, geloof ik.

“Wat is er schat? Is er iets vervelends gebeurd tijdens de wedstrijd?”

“Nee, ik vind het geloof ik echt helemaal niet leuk als jullie niet langs de kant staan. Het is echt superstil! Ik had een geweldig goal gemaakt en nu hoorde ik je helemaal niet juichen en klappen.”

“Oh, maar vond je dat juist niet altijd heel erg irritant?” vroeg mama.

“Ja, dat dacht ik wel, maar nu het er niet meer is, mis ik het heel erg.”

“Nou”, zegt mama, “Wacht maar tot dit allemaal voorbij is. Dan kom ik weer lekker naar je wedstrijden kijken en meegillen vanaf de kant.”

Ik weet niet helemaal of dat nu de bedoeling is, denkt Max. Hoe ga ik dat nu tegen mama zeggen? Misschien moet ik een soort van regels met haar afspreken. Dus wanneer ze wel en wanneer ze niet mag gillen.

’s Middags spreek ik met mijn nieuwe vriend Thijs af. Hij zit ook in mijn voetbalteam en we hebben tijdens de wedstrijd afgesproken om vanmiddag samen te gaan voetballen.

“Hoi Thijs”, zeg ik, zodra ik bij hem thuis wordt afgezet. “Gaan we meteen voetballen of eerst even gamen?”

“Kom eerst maar even binnen, wat drinken en wat lekkers eten.” Zijn moeder staat achter Thijs, ik had haar nog niet zien staan. Ze wil eerst even wat kletsen om me beter te leren kennen.

“Kwamen jouw ouders altijd naar de wedstrijd kijken?” vraagt ze me.

“Ja, eigenlijk altijd wel ja. Nu dat niet mag, vind ik het wel jammer en het is nu veel stiller langs de kant.”

Thijs zit nog niet zolang in ons team, dus hij heeft nog niet meegemaakt hoe het is om publiek te hebben tijdens de wedstrijd.

“Is dat leuk om publiek te hebben, of is het dan juist spannender, omdat er zoveel mensen meekijken?” vraagt hij me.

“Nee, hoor, zodra ik aan het spelen ben, ben ik vaak alweer vergeten dat er publiek bij staat. Alleen wanneer het spannend is, en we dichter bij het doel van de tegenstander komen, dan hoor je vaak allemaal geluiden uit het publiek, zoals ‘ohhhh’ en ‘ahhhh’. Dat is wel grappig en dat helpt ook wel een beetje. Dan vind ik het nog leuker om een goal te maken!”

De moeder van Thijs veert op. “Dat ga ik straks ook doen, als we weer mogen kijken Thijs. Ik kan niet wachten.”

Thijs stoot me aan en vraagt of ik even mee naar boven ga.

Eenmaal boven kijkt hij me bezorgd aan.

“Wat is er?” vraag ik.

“Mijn moeder kan nogal, euh ja hoe zeg ik dat, uitbundig zijn, als je begrijpt wat ik bedoel”, zegt Thijs. “Op feestjes gaat ze ook altijd uit haar dak en zingen en dansen enzo. Soms best gênant.”

“Nou, dat ken ik hoor”, stel ik Thijs gerust. “Mijn moeder kan ook zo zijn, maar dan is ze vooral enthousiast en vergeet ze even dat wij daar dus niet op zitten te wachten. Maar ik heb een idee! Als we nu eens een top-10 opstellen van regels waar onze moeders zich aan moeten houden, dan zijn ze welkom tijdens onze voetbalwedstrijden.”

“Goed idee!” zegt Thijs.

We gaan meteen aan de slag met stiften en papier.

“Gaan jullie niet gamen of voetballen?” komt zijn moeder op een gegevens vragen.

“Nee, hoor, we zijn lekker aan het knutselen”, gniffelt Thijs.

Zijn moeder kijkt een beetje bedenkelijk. “Knutselen? Dat doen ze anders nooit” zal ze wel denken.

Aan het einde van de middag komt mijn moeder me weer ophalen. Thijs en ik vragen of ze even binnen wil komen en bij de moeder van Thijs wil gaan staan. Mama kijkt me vragend, maar ze doet braaf wat we haar vragen.

“Ok, mama’s, luister. We vinden het allereerst superleuk dat jullie ooit weer bij onze voetbalwedstrijden kunnen komen kijken. Maar we willen wel graag wat regels afspreken over wat wij als spelers van jullie nodig hebben én wat jullie vooral niet moeten doen, okay?”

Onze moeders schieten allebei in de lach.

“Nou ja, zeg, die zag ik dus echt aankomen, maar kom maar op!” roept mijn moeder vrolijk.

“Nou, daar komt ie dan”, begin in, “Regel 1: Jullie mogen alleen maar positieve dingen roepen als ‘lekker bezig’, maar geen negatieve dingen als ‘stoppen met slapen’, want daar gaan wij niet beter van spelen.”

“Regel 2”, gaat Thijs verder, “Geef de trainer geen aanwijzingen over het spelen, dat is echt supergênant.”

En zo werken we alle regels af, terwijl onze moeders elkaar vertwijfeld aankijken.

“En tot slot, Regel 10: Vooral heel hard klappen en juichen als we een goal hebben gemaakt!” roepen Thijs en ik in koor.

Mama en de moeder van Thijs nemen de regels sportief in ontvangst en ze beloven dat ze zich eraan zullen houden. En hup, nu weer naar huis, het was erg leuk bij Thijs.

Credits illustraties: Designed by Freepik & PublicDomainVectors