Leestijd: 8 minuten
Print Friendly, PDF & Email

Luister hier naar het verhaal:

Corona Cowboy

met Mark Slinkman, Burgemeester van gemeente Berg en Dal

Geschreven door Jeltine Jans

Of lees het hier zelf:

“Weet je wat ik later wil worden? Jullie mogen drie keer raden!” zeg ik als we met z’n allen aan de keukentafel zitten. “Ja, ik weet het! Voetballer!” schreeuwt Anne uit. “Nee”, antwoord ik met een glimlach. “Ja, ja, het is een piloot!” probeert Anne. “Nee”, zeg ik voldaan. “Dit wordt je laatste keer, Anne”, zeg ik met een grote grijns op mijn gezicht. Ze raadt het toch nooit. Ik zie Anne diep nadenken. “Uuuuuh, is het een, uuuh, ja, ja, ik weet het! Je wilt politie worden!” roept Anne. Ik moet keihard lachen, weer mis. Anne wordt boos. Ze gaat stampvoetend naar haar kamer. Ze denkt vast en zeker dat ik haar in de maling neem. “Hè Max, waarom moet je Anne nou uitlachen. Was dat nou nodig?” zegt mama gefrustreerd. “Jeetje, nu krijg ik zeker de schuld van alles,” bulder ik over de keukentafel. Ik voel me enorm kwaad en ren ook naar boven. Mijn ouders snappen er niks van. Wat zijn ze ook dom en stom. Ik ga in mijn bed liggen en denk na over de Corona Cowboy.

Laatst gingen we naar het strand en toen zag ik voor het eerst een Corona Cowboy. Corona Cowboys kijken altijd goed om zich heen, hebben een blauw pak en zijn lopend of op de fiets. Wel raar eigenlijk dat ze geen paard hebben. Corona Cowboys zijn altijd met z’n tweeën. En weet je nou wat ik zo stoer aan ze vind? Iedereen luistert naar ze, want als je niet luistert moet je een heleboel geld betalen. Nou, zoveel geld heb ik echt niet. Er was laatst een man die tegen een Corona Cowboy ging schreeuwen op straat. Ik was heel bang en kroop dicht tegen papa aan. Hij werd meteen in de boeien geslagen en meegenomen. Later was op het nieuws dat de man een hele maand in de gevangenis moest zitten. Ja, dat doen ze, de Corona Cowboys. Ze delen boetes uit of stoppen je in de gevangenis. Eigenlijk vind ik Corona Cowboys best spannend. 

En toch lijkt het me geweldig om zelf ook Corona Cowboy te worden. Samen met mijn vrienden ga ik corona bestrijden. Met mijn handboeien en pepperspray ga ik corona te lijf. Ik denk dat ik de allersterkste Corona Cowboy ben die er bestaat. Max, de Corona Cowboy. Wat zou het fantastisch zijn als daar een film van te zien is in de bioscoop. Ja, ik zie het al helemaal voor me. Max de Corona Cowboy en de virusmonsterbestrijder. Ik rijd op mijn paard door de verlaten straten van de stad, nergens is een mens te bekennen. Het is doodstil in de stad. Het enige dat ik hoor, zijn de hoeven van het paard die klikklakken op straat. Dan hoor ik opeens een ijzeren deksel vallen op straat. De deksel draait rond en rond, en valt dan plat neer. Zou er toch iemand zijn? Ik kijk om me heen, nog steeds is er niemand te bekennen. Ik pak mijn verrekijker en tuur erdoor. In de verte zie ik een groep vogels. Als ik me goed focus hoor ik de vogels praten tegen elkaar. Ze genieten van de stilte in de stad. Eindelijk horen ze zichzelf weer. 

En dan opeens wordt de stilte bruut verbroken door een hard gekrijs. Het is een oorverdovend geluid. De vogels schrikken en fladderen alle kanten op. Schichtig kijk ik om me heen, en opeens zie ik het. Daar boven staat een vrouw op het balkon, ze heeft een groene wolk om zich heen. Dat kan maar één ding betekenen. Het virusmonster is hier in de buurt en heeft haar bedwelmd! “Aan de kant! Ga direct naar binnen!” schreeuw ik tegen de vrouw. De vrouw haast zich naar binnen. Snel pak ik mijn verrekijker en kijk om me heen. Maar dan schrik ik me dood! Het virusmonster is niet ver, hij staat recht voor me! Nu sta ik oog in oog met het virusmonster. Het wordt een strijd op leven en dood, Max de Corona Cowboy tegen het virusmonster. De groene walm komt op mij af. Ik zal me niet laten pakken door corona! Ik trek aan de teugels van het paard en ontwijk de groene walm op een haartje na. Phoe hé, dat scheelde niet veel! Over mijn schouder hangt een lasso. Ik pak mijn lasso en werp het naar het virusmonster, maar het monster laat zich niet pakken. Het virusmonster is soms groen en soms onzichtbaar. Met een lasso kan ik hem nooit grijpen. Het virusmonster komt dichterbij. Ik word langzaam omsingeld door de groene walm. Inmiddels kan ik geen kant meer op. Nog één stap achteruit en ik lig in het water. Ja! Dat is het! Alle onzichtbare monsters worden gedood met desinfecterende gel, dat heb ik gezien op t.v. Als je je handen twintig seconden insmeert met desinfecterende gel dan gaan alle virusmonstertjes van je handen. Van mijn ouders moet ik mijn handen de hele dag insmeren met gel. Die gel is dus mijn laatste kans om het virusmonster te verslaan. Gelukkig heb ik altijd een potje in mijn tas. Ik druppel de gel op het virusmonster. De groene walm begint te sissen. Snel gooi ik er nog een paar druppels tegenaan. Sssssssssssssssssss en het virusmonster verdwijnt langzaam. Fantastisch! Het werkt! Het virusmonster is verdwenen. 

Langzaam komt de stad weer tot leven. De mensen gaan weer naar buiten, naar de winkels en kunnen weer hand in hand lopen. En ik? Ik word op handen gedragen en krijg een medaille van de koning. Driewerf hoera! Max de Corona Cowboy heeft het virusmonster verslagen. “Hoera! Hoera! Hoera!” schreeuwen de mensen.

En dan staat mijn moeder in de opening van de deur. Weg stad, weg mensen, weg Corona Cowboy. Ik sta vol enthousiasme in mijn kamer op een stoel te juichen. Mijn moeder moet heel hard lachen. “Eerst huilen en nu lachen?” vraagt mijn moeder. “Ja, mam, ik heb het virusmonster verslagen!” roep ik enthousiast. “Je bent een kanjer, Max,” zegt mijn moeder, en ze geeft me een dikke knuffel. “Kom je nu weer beneden een boterham eten?”

Dit verhaal is ingesproken door Mark Slinkman, de burgemeester van gemeente Berg en Dal. Dankuwel burgemeester Slinkman!